آن قدرها هم حالم بدنیست که بگویم خوبم..............

 آمده ام با یک داستانک و دو رباعی واره

رنگین کمان روغنی

از واگن که پیاده شد خط قرمز را گرفت و به سمت خروجی حرکت کرد . یک، دو،... نه تا !« یکی از پله ها کم شده دارم دیوونه میشم.» دستش را روی نرده ها چوبی مترو، که گرمای مطبوعی به او می داد گذاشت . به عکس روبرویش نگاه کرد. دخترک توی بغل مادرش آرام گرفته بود ، چشمان دخترک فقر و دستان مادر ترس از قاچاقچیان را فریاد می زد" عکس خبری سال" کمی پایین تر از این تیتر سفید، دو نوار آبی و نارنجی شبیه نوارروی واگن ها یی که بی اعتنا از کنارش رد می شدند  کشیده شده بود

از پله ها بالا آمد پشت دستش رطوبت را حس می کرد. « کاش افتابی بود . خیلی بده وقتی میخوای کاری رو تموم کنی هوا بارونی باشه . خیلی بد »

زیپ ساک دستی اش را به آرامی باز کرد تا چترش را در آورد ولی به همان سرعت بستش .

کمی جلوی کافه مکث کرد . آگهی استخدام را این جا دیده بود. دو روز کار در هفته با حقوقی عجیب . وارد کافه شد و پشت بار نشست «کیک گردویی با قهوه بدون شیر بدون شکر» کافی من گفت : «مثل همیشه».از این کلمه متنفر بود آخر بدون شیر و شکر هر دفعه با دفعه قبل فرق داشت ولی مثل همیشه ، همیشه مثل خودش بود .

روی صندلی کناری دختر روی خودش خم شده بود. وداشت چیزی می نوشت احتمالا با نامزدش دعوا کرده بود . ول برای دعوا خیلی زود بود.قهوه ی تلخ را خورد هر کاری کرد نتوانست به کیک لب بزند مثل سنگ سفت بود دخترک سرش را بالا آورده بود و با تعجب نگاهش می کرد چشمانش راباریک کرد تا بهتر ببیند، صلیبی در لبه فنجان شناور بود . لبخندی زد وقتی نشانه ها را نمی دانی برای چه فال می گیری . پول را گذاشت روی میز  ورفت. دخترک آهسته پشت سرش گفت :بد شانسی می آورد .

باران تندتر شده بود. شبیه خط های فیلم صامت بی وقفه می بارید . یقه بارانی اش را بالا کشید به زحمت سیگارش را  گیراند . دود  پک اول توی چشمش رفت و با پک دوم به سرفه افتاد .لعنتی ! هیچ وقت نتوانسته بود ایستاده سیگار بکشد .

پشت چراغ قرمز رفتگر غبار بد بویی را راه انداخته بود . روز اولی که می خواست گرد را روی مرده ها بریزد چشمش را بسته بود خیلی می ترسید ولی این اواخر برایش عادی شده بود نفر 52را نیشگون گرفته یا موهای آن دندان طلایی را نوازش کرده بود .

توی پیاده رو کودکی مشغول زمزمه کردن بود . «میشه دوباره بخونی می خوام صداتو ضبط کنم.» ببخشید آقا باید برم پیش دوستم .« لعنت به به این بچه ها که برن پیش دوستاشون »

دستکش صورتی کاموایی را از جیب بارانی اش بیرون آورد باید مال بچه کم سن و سالی باشد - آخر جای انگشت نداشت و یک تکه بود. – دود را روی دستکش پف کرد ببخش پسرم حواسم نبود . انگار واقعا کسی جلویش باشد .               به ساعت نگاه کرد وقت زیادی نداشت . لباسش را تمیز کرد و به راه افتاد سیگار را گوشه لبش گذاشت .فندکش را پیدا نکرد سیگار فیلترش خیس خیس شده بود انداختش توی گودالی که رنگین کمان روغنی رویش بسته شده بود و با کفشش آن را له کرد. روغن روی کفش هایش دلمه بسته بود . کفشهایی که از کار ساختمانی قبلی به ارث برده بود . وحروف CATرویش داغ زده شده بود.

پنچ قدم دیگر مانده بود . دستش را توی جیبش کرد تا کارتش را درآورد . ولی او که کارت نداشت .

پله ها را یک در میان پایین رفت با عجله لباسهایش را پوشید کلاه سبز ، رو کش نایلونی کفش ،رو پوش سپید و پیش بند .دکمه ی قهوه جوش را هم زد . گرد را روی مرده پاشید و فرستادش توی حوضچه .این صدمی بود برگه مشخصات را خواند و چیزهایی را یادداشت کرد : مرد ، هیجده ساله ، پروژه مرگ درمانی

با خط خوش زیرش نوشت" تمام شد "

بیرون آمد و روی نیمکت نشست دفعه اول از دیدن ساختمان ذوق زده شده بود.

سه طبقه و آجری ساختمان بین سروها و تبریزی ها گم شده بود از دم در تا ورودی ساختمان را با رز و عشقه پر کرده بودند بید مجنون بزرگی که اطرافش راتوت فرنگی ها گرفته بودندهم در انتهای حیاط خود نمایی می کرد .

کارش تمام شده بود باید پیش رئیس می رفت . طبقه ی اول اتاق تشریح بود و پر از بوی فرمالین و گوگرد سمت راستش سطلها یی چیده شده بود که ترتیب سه تای اولش خوب یادش بود : قلب ، ریه و کبد  در انتهای تاریک راهرو هم جسد تکه پاره ای بود که با پارچه لکه دار سفیدی آن را پوشانده بودند.

 پله ها را آرام بالا رفت به پاگرد که رسید پنجره را باز کرد.چند نفس عمیق کشید. دستش را عقب برد تا به نرده ها تکیه بدهد به سرعت دستش را پس کشید و پله های گرانیتی را بالا رفت.  دستانش هنوز سرد بودند .

طبقه ی آخر ساکت و غبار گرفته بود. میزهای سلطنتی عریض و شاخه های بامبو  مثل علف هرز همه جا پخش بودند.  نور نورگیر کمی فضا را روشن کرده بود ،ولی چیز زیادی معلوم نبود

به طرف در حرکت کرد.پلاک را عوض کرده بودند. یک پلاک بدون اسم که رویش نوشته شده بود "مدیر پروژه " انگشتش را به چوب گردوهایی که  بوی روغن جلا می داد زد و وارد شد.

سلام صدمی هم تمام شد. دیگر باید بروم . مرد سبزه ی  شیک پوشی که پشت میز نشسته بود . با بی اعتنایی خود نویسش را درآورد و مبلغی توی چک نوشت و امضا کرد .

با هیجان از اتاق بیرون آمد . یادش رفت در را ببندد . با عجله پله ها را طی کرد دور جسد چند دانشجو جمع شده بودند. آن یکی که تی شرت یاسی تنش بود خیلی ترسیده بود . لبخندی توی صورتش جا خوش کرد .     

از کنار آلاچیق رد شد و  به اتاقک رسید . هر بار که از پله ها پایین می آمد پر از گرد و غبار می شد چک را نگاه کرد- برق امید را ته چشمانش می شد خواند-  به سمت پنجره چرخید به خانه ای فکر کرد که می توانست بخرد . دور مزرعه را هم حصار می کشید . تابستان گل و زمستان شبدر می کاشت . می توانست یک گله گوسفند هم بخرد .

داشت دیر می شد وسایلش را جمع کرد : مداد نرم ، دفترچه یادداشت آبی رنگ، قهوه جوش ، فنجان با آرم پروژه ، آرشیو مجله ها و پیش بند سلاخی

مولاژها را سر جایشان چید ورفت پشت آنها . «خدای من هوا آفتابی شده بهتر از این نمی شه. فکرش رو بکن توی جاده خاکی ساک به دست به طرف غروب حرکت کنی . اون هم وقتی کارت تموم شده.»

 کت کتان و شلوار جین را از ساکش بیرون آورد کفشهای ورنی اش را هم پوشید .همه چیز برای تعطیلات اماده است : «من خوشبخت ترین آدم دنیام .»

«دیگه داشتم توی حوضچه خفه می شدم.» چک را برداشت و از در پشتی بیرون رفت .

آمبولانس رسیده بود. از نگهبان محل حادثه را پرسید . «چیزی شده» ،« مرگ مغزی کرده» ، مایع سبز رنگ را به مرد تزریق کرد. مرد دیگری که دورتر ایستاده بود خودکارش را چرخاند "اولین مورد رسمی مرگ درمانی " «مرد باید به خودت افتخار کنی.»

توی شیشه آمبولانس همه چیز به دنبال مرد کشیده می شد : ساختمان ، پروژه و مرده ها .

بید مجنون مثل تکه پارچه های آویزان به مترسک تکان می خورد، و باد توی تبریزی ها برای مردگانی که هرگز دفن نخواهند شد آواز خوانی می کرد.

برگه آخر دفترچه را کند و به جای آن نوشت مرد ، پنجاه و شش ساله  ، مرگ طبیعی ویک علامت تعجب جلویش  .در سطر آخر هم نوشت هوا آفتابیست.

 مرد دستمالی که-  سه گوشه اش پر از گل و بته بود و در گوشه دیگرش حرف اول اسمش حک شده بود – را در آورد و غبار کفشش را پاک کرد  بند های ساک دستی را دور دستش پیچاند وحرکت کرد

به سمت غروب .

                 -----------------------------------

                دل/تنگم؟

              --------------------------------------

یک دسته کلاغ هم از او می ترسید

هر صبح هوای تازه را می گندید

این برگ سیاه بر زمین ماسیده

تنهایی کاج باغ را می فهمید

-------------------------------

بغضی که نرفت باز با گریه رسید

سردی نبودنی که با صبح دمید

یک شهر به دنبال صدایت گشتند

اوگمشده در      .

                    .

                      .       

              .... میان این برف سپید

--------------------------------------------------------

پ.ن1:

چقدر بد است وقتی خوابیم ساعت بیدارند

بخشی از مطلبی که بعدتر ها می نویسمش اینجا(شاید)

پ.ن2 :

به عنوان پیشنهاد بخوانید شعرهای هستی مهرنیا را (مخصوصا چارپاره هایش) که من را از این روزها  جدا کرد (هر چند کوتاه هر چند لحظه ای )

سید مهدی موسوی و وبلاگش  دوباره برگشته اند ....http://bahal14.persianblog.ir/

تا دوباره..(ا) حﻤﺪ میرطاﻟﺒﮯ